• Mooi mazzel

    14 februari 2017

    Vorige week vond ik op de wijkwebsite van Nijmegen Oost een artikel waarin gevraagd werd naar mensen die een concert wilden bezoeken in concertgebouw de Vereniging en daarna eem stukje wilden schrijven over de voorstelling voor de wijkkeant. In ruil daarvoor kreeg je 2 vrijkaarten voor dat concert. Zonder er verder over na te denken meldde ik me aan, ik ben immers een theater liefhebber. Per ommegaande kreeg ik een mail terug met de vraag of ik in plaats van naar een concert misschien naar de dansvoorstelling van 'Conny Janssen danst' wilde gaan en daar over zou willen schrijven. Je snapt mijn enthousiasme, dans, ja natuurlijk, graag. Ik had alleen 1 ding vergeten te vermelden in mijn aanmelding, ik moet natuurlijk een rolstoelplaats hebben. Gelukkig was dit geen punt en kon ik met een vriendin voor de tweede keer die week genieten van een bijzondere dansvoorstelling. Zondag even puzzelen op een tekst want dat is natuurlijk geen dagelijkse klus. Maar het is gelukt en de medewerker van de schouwburg was meer dan tevreden. Volgende keer hoop ik weer op zo'n kans.

    Dit is het artikel:

    Afgelopen zaterdagavond bezocht ik in de Stadsschouwburg in Nijmegen de  jubileum voorstelling van ‘Conny Janssen danst’. Met 13 dansers, live muziek van twee muzikanten en een minimalistisch decor viert Conny Janssen met deze bijzondere voorstelling het 25-jarig bestaan van haar dansgezelschap.

    Voor aanvang van de voorstelling, bij binnenkomst in de zaal, kijk je op het eenvoudige decor. Hoge betonnen wanden, een klein wasbakje, een hoge (deur)opening en rechts vooraan op het podium een simpel ijzeren bed. Een meisje zit op het bed met haar rug naar het publiek en haar gezicht gericht op de betonnen wand. Er ligt een deel van een ontwortelde boomstam  en een klein dekentje op het bed. We zien de twee muzikanten die hoog bovenin een nis in het decor zitten. Het geheel vormt een eenzaam en kwetsbaar beeld.

    Tijdens de voorstelling gaan de dansers op zoek naar het aangaan van verbinding. Ze doen dit individueel zoekend, in duetten en soms in prachtige groepsdansen. Er wordt gezocht naar elkaar in opvallende bewegingen. Soms klein en snel dribbelend dan weer  vloeiend in contact met de ander. Je ziet het individu tastend langs de betonnen muur, zich een weg zoekend. Maar ook de blijdschap van de gevonden ander tijdens de duetten of de synchronische bewegingen van de groep die de eenling toelaat. Op een bepaald moment staan de 13 dansers over de hele breedte van het podium, richting publiek, om ons uit te dagen contact te maken.

    Het is altijd bijzonder als er live muziek aanwezig is tijdens een dansvoorstelling. In dit geval zijn soundscape artist Michel Banabila en cellist Maarten Vos verantwoordelijk voor de muzikale ondersteuning van de dansavond. Zij weten met hun composities, die afwisselend ritmisch dan weer filmisch of elektronisch zijn, de dans te ondersteunen en de sfeer goed te benadrukken.

    De voorstelling is niet één verhaal maar een aantal losse stukken met eenzelfde thema: de zoektocht naar het veilige gevoel van thuis, Home. In deze voorstelling vormt de samenhang van decor, aankleding van de dansers en de muziek een mooi en volledig plaatje. Al met al een bijzonder geslaagde avond uit in het theater waarbij mijn danshart weer open is gegaan.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 352 keer bekeken

  • Van die dagen

    8 februari 2017

    Je hebt van die dagen dat het allemaal niet mee lijkt te zitten. Dat gebeurde mij afgelopen weekend. Het beloofde drukke dagen te worden met op zaterdagavond een voorstelling in de Stadsschouwburg en op zondag de opening van mijn expositie. Alleen maar leuke dingen dus.

    De dansvoorstelling was geweldig, heftig en emotioneel maar echt heel mooi. Ik was met twee vriendinnen en één daarvan logeerde dit weekend bij mij. Toen we thuis kwamen besloten we nog even een afzakkertje te nemen. Hoe gaan die dingen, het werd er niet een maar uiteindelijk eentje te veel. Daar is niet veel voor nodig want wijn en ik matchen niet meer zo lekker. Toen ik om half drie naar bed ging was er nog niet veel aan de hand. De volgende ochtend werd ik helaas flink misselijk wakker. Niet zo erg handig als je  's middags de opening van je expositie hebt. Maar een grote meid 's avonds, een grote meid 's ochtends. Rustig aan, in joggingpak, de dag beginnen en het langzaam opbouwen dan maar. Gelukkig knapte ik snel op maar een beetje gammel was ik wel. In de middag moest ik mij nog omkleden en optutten voor de opening. Ik kon immers niet in joggingpak verschijnen, iedereen die mij een beetje kent zal dat begrijpen.

    Net toen ik dit wilde gaan doen werd er aan de voordeur gebeld en stond een vriendin op de stoep. Ze had zich vergist in de tijd en daardoor voor een gesloten deur van het wijkgebouw  gestaan. Ik had haar al lang niet gezien maar helaas niet veel tijd om met haar te babbelen. ik moest nu toch echt op gaan schieten..

    Het werd dus haastwerk. Nog even snel de flessen wijn in een klapkrat gezet, hapjes erbij, flessen frisdrank. Toen mijn zoon,  Nick mij op kwam halen was ik net klaar. Pfff, dat was gelukt. Timing is everything.

    Nu snel naar de auto en gaan. Nick loopt met de volle krat naar de voordeur en ik hoor vanuit de keuken een klap, glasgerinkel en splash. De krat was uit elkaar geklapt. Twee liter rode wijn over mijn gangvloer, tegen het behang en glas lag overal. Ik kon mijn huis zo niet uit.

    Scherven brengen geluk maar de tijd begon te dringen en de chaos was groot. Eerlijk gezegd had ik geen idee hoe ik die liters wijn voor mijn deur weg moest krijgen. Dankzij de hulp van Nick en een doortastende ADL assistente werd er flink aangepakt. Eerst zo snel mogelijk het glas opgepakt en toen met oude handdoeken de wijn opgedweild. Alles buiten om de hoek wegzetten en zo snel mogelijk de auto in. De rest zien we later wel. Tijdens de rit begon mijn mobiel te rinkelen en te piepen, waar ik bleef, de eerste bezoekers waren al binnen.

    Aangekomen bij het wijkgebouw stonden er al verschillende mensen te wachten en kon de feestelijke opening beginnen. Loslaten wat gebeurt is en concentreren op mijn praatje. Ik had aangekondigd dat ik meer zou vertellen over de manier waarop mijn werk tot stand komt. Het ging gelukkig goed en vanaf dat moment was het top. Iedereen was enthousiast en ik kon er echt van genieten. Ik kijk terug op een bijzonder, spannend en feestelijk weekend.

    Eind goed al goed!

    Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 349 keer bekeken

  • Expositie-jaar 2017

    23 januari 2017

    Ik ben nog maar net bijgekomen van alle feestelijkheden rond de tv-uitzending van 'Geloof en een Hoop Liefde'  met aansluitend de expositie van mijn werk 'briesende paarden' in galerie 'zeven zomers' en daar dienen zich de volgende events aan. Zo lijkt het toch vaak te gaan, zonder dat je er iets voor doet kom je ineens in een flow terecht en komt het ene na het andere op je pad .

    Dit jaar, 2017, lijkt het jaar te worden waarin mijn kunstwerken aan de buitenwereld getoond gaan worden. Dat is erg leuk want schilderen doe je vooral in je uppie. Het is fijn om te horen wat anderen vinden van datgene waar je je hart en ziel ingelegd hebt. Nog beter is het als jou beelden een ander blijken te raken. Verrassend voor mij als maker omdat het tot dan toe zo sterk mijn eigen beelden zijn. Misschien vind ik dat ook nog wel het grootste compliment, als mensen zeggen dat ze geraakt zijn door wat diep binnenin mij is ontstaan. Ik blijf mij daarover verwonderen, beelden zijn toch universeler als je denkt.


    In februari zal ik twee keer exposeren. Dat is niet gepland maar zo gaat dat soms. De overzichtstentoonstelling in wijkgebouw Stip stond eind vorig jaar al vast maar dat ik door de jury uitgekozen zou worden om één van mijn meest favoriete werken 'de blauwe ballerina' te mogen exposeren in Holland Casino was voor mij een verrassing.

    Toen ik een paar weken geleden gebeld werd door de organisator van een kunstroute op de grens van Overijssel en Drenthe met de vraag of ik in september ook daar wilde exposeren was ik nog meer verrast. Naar aanleiding van de tv-uitzending hadden zij besloten mij te vragen om deel te nemen aan deze gerenommeerde kunstroute. Ik ben vereerd en verheug me erop om buiten  Nijmegen mijn werk tentoon te stellen. Ik kan nu al heel tevreden zijn over het aankomend expositie-jaar.

    Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat op deze site.
     

    Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 387 keer bekeken

  • En ik danste.....

    8 november 2016

    Luisterend naar de Evergreen Top 1000 komen herinneringen uit vervlogen tijden tot leven.

    Het is 1974. Ik zie hoe ik als meisje van 14 alleen in een ziekenhuisbed troost en afleiding zoek in de klanken van de muziek uit de 60’er jaren. Wij noemden dat toen al “oude” muziek. Ik lig op een zaal met zes andere meiden, allemaal in meer of mindere mate (letterlijk) gebonden aan bed. Onze dagbesteding bestond uit 6 uur “platliggen” op bed, afwisselend op de buik of rug met zandzakken op je handen, knieën of bips. Af en toe kwam er een leraar voor les aan bed of een fysio- of bezigheidstherapeut. In die tijd werd mijn leven bepaald door pijn. De enige uitjes waren eens in de week in bad en  de kerkdienst op zondag in de kapel op het terrein waar je met je bed naar toe gereden werd. Voor mij, die niet gelovig was, opgevoed toch een welkome afleiding.

    Alhoewel we geen radio mochten luisteren hadden sommigen van ons een transistor radio. Zo eentje met twee draaiknoppen, één voor het zoeken van zenders en één om het volume te regelen. We legden deze onder ons kussen en luisterden stiekem naar de zwoele stem van Jan van Veen in “Candlelight” of de seks rubriek van Germaine Groener. En naar Goud van Out met Rob Out. Muziek van The Zombies, The Hollies, The Mamma’s & The Pappa’s, The Animails, The Fortunes en ga zo maar door.  Zo ontstond het idee om songs te playbacken. Liedjes werden uitgezocht, groepen en duo’s in het geheim gevormd en er werd geoefend. Als de juiste zusters werkten werd er opgetreden.

    Maar de meeste tijd lag ik toch met mijn hoofd op het kussen te luisteren en dan danste ik. Ik danste in gedachte op de muziek en creëerde mijn eigen choreografieën. Zoals Penny de Jager in Top Pop kon ik in mijn verbeelding mijn lichaam bewegen zoals ik wilde. In vrijheid, ongebonden. Op de muziek bewoog ik soepel en gracieus, niet gehinderd door welke beperking dan ook.

    Door te luisteren naar de Evergreen top 1000 komen deze herinneringen terug. Ook in de meest treurige tijden heb ik mij getroost geweten door muziek en zette het mijn creatieve brein aan om toch een lichtpuntje te zien in de duisternis.

    Een aantal van mijn schilderijen weerspiegelen dit meisje dat zich in gedachte vrij bewoog en danste, en danste, en danste.…

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 609 keer bekeken

  • Geloof en een Hoop Liefde

    26 oktober 2016

    Enkele weken geleden werd ik benaderd door de redactie van het tv-programma "Geloof en een Hoop Liefde" van de EO. Zij vroegen mij of ik mee wilde werken als hoofdgast in een van de afleveringen die vanuit Nijmegen zouden worden opgenomen. Ze hadden mijn website en het filmpje van tv Nijmegen bekeken en dit had hen doen besluiten mij uit te nodigen. Ik ben altijd in voor een avontuur en zag dit als zodanig dus hoefde er niet lang over na te denken....

    Na een aantal voorgesprekken met Tjitske van de redactie hadden we vorige week donderdag de opnamedag bij mij thuis. Het was een drukke maar super gezellige dag. Hella van der Wijst als presentatrice, samen met de regisseur, cameraman en geluidsman waren een fantastisch team. Tijdens de opnames, die gladjes verliepen, hebben we veel gelachen.  Met name het her-introduceren van het woord "cut" leverde hilarische momenten op.

    Ik moest schilderen, pianospelen/zingen voor de camera en ik hoop maar dat het er een beetje leuk op staat. Het is aan de regisseur om er een mooi verhaal van te maken. Ik heb er alle vertrouwen in.
    Een ander onderdeel van het verhaal is dat ik een schilderij naar de galerie "zeven zomers" van Eelco van Iersel breng. Ook dit werd gefilmd. Het was apart om samen met Nick, die het schilderij droeg, en Hella door het centrum van Nijmegen te lopen met een cameraploeg voor onze neus. Toch weer wat anders dan anders. Het schilderij kreeg een prominente...

    Lees meer >> | 8 Reacties | Reageer | 681 keer bekeken

  • Wachten, wachten, wachten

    20 september 2016

    Voordat ik ook maar één voet buiten mijn bed heb gezet weet ik het al, het wordt een dag van wachten. Je kent het wel, je hebt een afspraak met de verwarmingsmonteur en op de een of andere manier kan die niet preciezer gesteld worden als tussen 12 en 17:00 uur. De zon schijnt, het zijn de laatste mooie dagen voordat de herfst begint en het liefst zou ik er nog even uitgaan. Maar er is niets aan te doen ik moet wachten. Om de tijd te doden ga ik wat kleine werkjes doen. Wat administratie, telefoongesprekken, mailtjes versturen dat kan allemaal makkelijk tussendoor. Terwijl ik daar mee bezig ben vraag ik mij af hoelang een mens in zijn leven eigenlijk doorbrengt met wachten. En omdat Google mijn vriend is besluit ik dat eens op te zoeken. Gemiddeld wachten we zo'n twee jaar in ons hele leven. Aangezien mijn situatie nooit kan worden gerekend tot de gemiddelden schat ik dat mijn wachttijd minstens het dubbele, zo niet het drievoudige zal zijn. Des te meer reden om daar goed mee om te gaan en je vooral niet te ergeren. Vraag je me of ik nu een expert ben in wachten? Dat denk ik niet, uiteindelijk ben ik ook maar een mens. Maar er is geen alternatief dus we houden de moed er maar in.

    Lees meer >> | 1 Reactie | Reageer | 325 keer bekeken

  • Website bouwen

    2 mei 2014

    Vandaag de (voorlopige) laatste hand gelegd aan de website. Zoals dat gaat met elke internetbouwsels, of dat nou een site, een fotoboek of iets anders is, het vergt weer een hoop tijd, gesteun en gekreun. Daarbij is het een tussendoorklus er moet namelijk ook geschilderd, gegeten/gedronken, hond uitgelaten en wat al niet meer gebeuren. Maar goed de klus is geklaard dus de lucht in, of liever gezegd de virtuele snelweg op zou ik zeggen. Ben benieuwd naar de reacties want daar doe je het uiteindelijk toch voor, dat je werk gezien wordt en dat je anderen kunt inspireren. Dat is  althans voor mij de drijfveer. Dus laat het maar horen, ik ben benieuwd.....

    Lees meer >> | 1 Reactie | Reageer | 513 keer bekeken